پکی به بغداد

مصمم بودیم که هرآنچه راکه برسرمان دراین یکسال واندی گذشته به نمایندگان صلیب سرخ بگوییم . بار سومی بود که صلیبی ها به اردوگاه ما آمده بودند.

یکی از آنها را به آسایشگاه چهار دعوت کرده وبرخلاف عراقی ها که معمولا با پوتین برروی پتو های پهن شده قدم می گذاشتند اینها کفشها را درآورده و قدم بر پتو های ما که نقش زیر انداز را ایفا می کردند گذاشت.

دوستان با ادب واحترام کامل با نماینده ی صلیب برخورد کرده وبا هرآنچه که دربساط داشتند از ایشان پذیرایی کرده وعقده دل گشو دندو هرآنچه در طول اسارت بر آنها آمده بود بازگو کردند.

وضع حمام ،کیفیت غذا، پاره بودن پتو ها ومشکلات حانوت(فروشگاه) و... سربازان عراقی بارها از پشت پنچره عبور می کردند وداخل آسایشگاه را دید می زدند.

وقتی صحبت از فروشگاه وکیفیت وکمیّت اجناس به میان آمددوست خو ذوقی که بسیا رموقعیت شناس بود یک نخ سیگار بغداد را روشنکردو با سماجت واسرا سیگار را درگوشه ی لب آقای صلیبی گذاشت پکی به بغداد زدو درپی اش سرفه ها امانش را برید واشک از دیدگانش سرازیر وچهره آفتاب ندیده اش کبود شد دیگر به بغداد پک نزد.

باید عرض شود که: نرود میخ آهنین بر سنگ !

و،قبول بفرمائید که: آب در هاونگ کوبیدن چه سود!؟

روزی سرگرد خضیر(فرمانده اردوگاه) در حین سخنرانی اش گفت: ببینید ما وشما مسلمانیم وصلیبی ها مسیحی هستند پس بهتراست شما مشکلاتتان را به هم کیشان خود بگوئید نه به مسیحی ها !! دم خروس یا قسم حضرت عباس (ع) را باید می پذیرفتیم؟