تولدت مبارک

هفتمین سالگرد وبلاکم مبارک باد

هفت سال پبیش در چنین روزی شروع کردم به نوشتن خاطرات اسارتم ،کسی نگفت خوب ست یا لازم نمی باشد، اما عزمم را جزم کردم تا ادامه دهم. خدارا شکر نه خسته شد م و نه نامید.

درست است که امروزه بازدید کنندگان وبلاگها از تعداد انگشتان دست دو نفر هم کمتر شده ولی این دلیلی نخواهد بود که خاطرات ناب اسارت فرزندان اسلامی ایران را به رشته ی تحریر در نیاورم .

آقامان امر کرده اندبنویسد،بگوید.چشم آقا جان

حالاکسی بدنبال خواندن ،ا نتشار وترویجش نیایدونباشد.

قلم را که از معلم جماعت نمی توانند بگیرند